05-12-09

Botten aan de haak ?

Mijn leven heeft de laatste 5 maanden rare wendingen aangenomen...

Om te beginnen heb ik me einde schooljaar de vraag gesteld; " ga ik door met Grinto of zet ik hem te koop ? "

Ik koos voor optie 1...

Hij is een hele goeie fries, maar na mijn vrij ernstige valpartij van 4 december 2 jaar geleden, had ik effe genoeg van de spoedafdeling van het lokale ziekenhuis...

Maar ik wou hem een kans geven.

Ik durfde hem nog amper uit de stal halen, had geen enkele affiniteit met dat beest dat me op 1 maand tijd 2 keer richting ziekenhuis gooide....

Maar hij is bloedmooi én het was een uitdaging...

Dus ik ging ervoor....

Wat ook betekende dat ik Vesuvio minder en minder kon en ging rijiden...

Want voor 2 paarden heb ik gewoon geen tijd.

Vesuvio wacht nu op een nieuw baasje...

Staat hier moddervet te worden en lui, lui, lui te wezen...

Hopelijk komt er iemand die ooit evenveel van hem zal houden...

De hele grote vakantie heb ik elke dag gewerkt aan mijn én ons zelfvertrouwen.

Dat was niet zo evident, wnat hij is een verschrikkelijk nerveus, snel opgewonden baasje.

Hij is bliksemsnel in reageren.

Dat heeft zijn voordelen, maar ook...zijn nadelen...

Heel, heel, heel regelmatig ging hij er met mij vandooren speelt hij een niet-zadelmak paard...

Omdat " regelmatig " een relatief begrip is, zie ik me genoodzaakt om er een getal op te plakken.

" regelmatig is zo een 5 keer per 45 minuten."

Hij beeldt zich vaak in dat hij een springpaard is en dat hij een oxer van 2 meter voor zich ziet.
En ja, als volleerd sprinpaard, MOET je daar dus over springen...

Allee, zit er dan geen springruiter op zijn rug, maar een niets vermoedende dressuuramazone..die deze oxer niet ziet...

Tot hij er op straat vandaar ging...

Doodsangsten heb ik uitgestaan en nog steeds, 3 maand nadien durf ik nog steeds niet die straat te nemen.

Zweet breekt me nog uit als ik denk hoe slecht het had kunnen aflopen...

Maar toen, op 1 november gingen we op wedstrijd...

Tijdens het losrijden ging het écht niet en ik werd aan het touwtje gehouden tot ik in de ring moest.

Het was alles of niks....
Hij gedroeg zich als nen échte en kreeg ook goede punten...

 

Maar gisteren, 4 DECEMBER, exact 2 jaar na mijn laatste valpartij ging het grondig fout tijdens het rijden....

Ik moest en zou er vanaf....tenminste, zo dacht Grinto erover...

1 - 0 voor hem...

Overal heb ik piijn....mijn heup, mijn knie en mijn vinger, mijn nek...

Gelukkig had ik mijn cap op.

Mijn trainer gedroeg zich als een echte droomprins en hielp me recht uit de modder, ondersteunde me toen ik begon te hoesten en te braken..vroeg heel lief hoe het ging ,ging daarna mijn hengst vangen en zei heel bruut " komaan erop", smeet me over het zadel en ju...

Pijn of gene pijn, schrik of gene schrik...ju.

Maar toen, na een minuutje zag Grinto de put in de grond ( ja, 53 kg tegen de grond smakken laat zijn sporen na)

En nééé, die put was er 3 minuten gelden niet.

Grinto dacht weer aan die oxer en sprong er weer over.

Nog net kon ik blijven zitten of ik lag er weer af..

Vandaag heb ik hem héél lang, heel intens gereden, maar hij werd niet moe...

Niet, niet, niet....

Ik weet niet hoe dit verhaal gaat eindigen ...

Niet....niet...niet

 

 

 

 

 

 

18:08 Gepost door jollie fieke in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Hey Riake,
't Was lang stil op uwe blog, ma nu verschiet ik toch. Elke keer met schrik gaan rijden, en denken, gaat hij ervaan door of niet, dat is t ook niet hé.
Maar botten aan de haak, da's direct een drastische beslissing...
En de optie: "250 gram lichter" ?
Dancer is er toenertijd een heel ander paard van geworden. Diana heeft nu zoveel plezier met hem.

Zie ik je de 19de ?

Dikke kus,
Winny.

Gepost door: Winny | 06-12-09

De commentaren zijn gesloten.